Este é un libro escrito coa
urxencia do manifesto e a reflexividade do ensaio, coa proximidade
sincera das mellores autobiografías e coa distancia necesaria do
pensamento crítico. É un libro escrito por un agricultor e filósofo
autodidacta que se converteu nun dos referentes do pensamento máis
lúcido, consecuente e libre dos nosos difíciles e axitados tempos. Un
libro que ule vida e ideas, palabras e acción mesturadas verdadeiramente
coa terra.
Durante a súa infancia en Alxeria, Rabhi asiste á vertixinosa transformación dunha austeridade antiga -que deixaba espazo á vida, o ocio e o sorriso- na desesperante miseria que impón o capital globalizado. A finais dos anos cincuenta, durante a súa xuventude como inmigrante en Francia, se ve forzado a aceptar unha forma de aniquilación persoal cuxo único obxectivo é facer que siga xirando a maquinaria económica do crecemento ilimitado, pero sempre en beneficio duns poucos. Entón toma a decisión, tanto vital coma intelectual, maxistralmente descrita nestas páxinas, de abandonar a civilización sen raíces e a sociedade de consumo que se impoñía xa con contundencia naqueles anos: abandonar ese camiño de devastación individual, que só beneficia a unha minoría privilexiada, para buscar outro camiño posible, que demostra perfectamente realizable.
A través das experiencias que ao longo das décadas sustentan este libro, e ante a emerxencia provocada pola crise actual, unha evidencia impónselle a Pierre Rabhi: só a sabia e gozosa moderación das nosas necesidades e desexos, case todos eles falsos ou pouco satisfactorios, permitirá romper coa orde antropófaga da «globalización», devolverlle ao mundo a súa lixeireza e ao home o que é seu: unha vida feliz nesta terra.
Durante a súa infancia en Alxeria, Rabhi asiste á vertixinosa transformación dunha austeridade antiga -que deixaba espazo á vida, o ocio e o sorriso- na desesperante miseria que impón o capital globalizado. A finais dos anos cincuenta, durante a súa xuventude como inmigrante en Francia, se ve forzado a aceptar unha forma de aniquilación persoal cuxo único obxectivo é facer que siga xirando a maquinaria económica do crecemento ilimitado, pero sempre en beneficio duns poucos. Entón toma a decisión, tanto vital coma intelectual, maxistralmente descrita nestas páxinas, de abandonar a civilización sen raíces e a sociedade de consumo que se impoñía xa con contundencia naqueles anos: abandonar ese camiño de devastación individual, que só beneficia a unha minoría privilexiada, para buscar outro camiño posible, que demostra perfectamente realizable.
A través das experiencias que ao longo das décadas sustentan este libro, e ante a emerxencia provocada pola crise actual, unha evidencia impónselle a Pierre Rabhi: só a sabia e gozosa moderación das nosas necesidades e desexos, case todos eles falsos ou pouco satisfactorios, permitirá romper coa orde antropófaga da «globalización», devolverlle ao mundo a súa lixeireza e ao home o que é seu: unha vida feliz nesta terra.
Comentarios