"Añoro la vida cando era nuestra", comenta Lola mentres trastea
na cociña da súa casa. Esa vida, que era tan súa e tan chea de ilusión,
antes estaba feita de libros e de charlas de café, de sestas lánguidas e
de proxectos para construír un país, España, que aprendía paso a paso
as regras da democracia. Pero chegou un día de 1936 en que vivir
converteuse en puro resistir, e agora, quince anos despois, de todo
aquilo só queda unha pequena tenda, unha libraría de vello medio
escondida nun dos vellos barrios de Madrid, onde Lola e Matías, o seu marido, acoden cada mañá para vender noveliñas románticas, clásicos esquecidos e lapis de cores a quen se achegue.
É aquí, nese lugar modesto, onde unha tarde de 1951 Lola coñecerá a Alice, unha muller que encontrou nos libros a súa razón de vivir. Seguindo a mirada de Lola e Alice, véndoas sentadas detrás do pobre mostrador e lendo xuntas o mesmo libro, iremos lonxe, ata Inglaterra, e atrás no tempo, cara a principios do século XX, para coñecer unha nena que creceu preguntándose quen era os seus pais.
La vida cuando era nuestra é unha homenaxe á lectura, pero é sobre todo a historia de dúas mulleres, unha que pouco sabe da vida e outra que quizais sabe demasiado, aínda que non poida falar. Entre estas miradas cómplices anda o talento de Marian Izaguirre.
É aquí, nese lugar modesto, onde unha tarde de 1951 Lola coñecerá a Alice, unha muller que encontrou nos libros a súa razón de vivir. Seguindo a mirada de Lola e Alice, véndoas sentadas detrás do pobre mostrador e lendo xuntas o mesmo libro, iremos lonxe, ata Inglaterra, e atrás no tempo, cara a principios do século XX, para coñecer unha nena que creceu preguntándose quen era os seus pais.
La vida cuando era nuestra é unha homenaxe á lectura, pero é sobre todo a historia de dúas mulleres, unha que pouco sabe da vida e outra que quizais sabe demasiado, aínda que non poida falar. Entre estas miradas cómplices anda o talento de Marian Izaguirre.
Comentarios